X-15 คือเครื่องบินจรวดวิจัยของ NASA และกองทัพอากาศสหรัฐฯ ที่บินขึ้นจากพื้นเองไม่ได้ ต้องถูกแขวนใต้ปีกเครื่องบินแม่ B-52 ขึ้นไปสูงราว 45,000 ฟุต (13.7 กม.) แล้วปล่อยร่วงลงมา ก่อนนักบินจะจุดเครื่องยนต์จรวด XLR-99 แรงขับสูงสุด 57,000 ปอนด์
เครื่องยนต์จุดได้เพียง 80–120 วินาที เผาเชื้อเพลิงราว 8.6 ตัน (น้ำหนักตอนปล่อย 31,275 ปอนด์ เหลือ 12,295 ปอนด์เมื่อเชื้อเพลิงหมด) จากนั้นทั้งเที่ยวที่เหลือคือร่อนกลับลงมาโดยไม่มีแรงขับ
X-15 ทำความเร็วสูงสุด 4,520 ไมล์/ชม. (Mach 6.7 ราว 7,274 กม./ชม. เกือบ 20 สนามฟุตบอลต่อวินาที) เมื่อ 3 ต.ค. 1967 และขึ้นไปสูงสุด 354,200 ฟุต (107.96 กม. เกินเส้นขอบอวกาศ 100 กม.) เมื่อ 22 ส.ค. 1963
ตอนลงจอด X-15 ไม่มีล้อหลัง ใช้สกีเหล็กไถลบนทะเลสาบแห้งที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส์ และนักบินต้องสลัดครีบหางล่างทิ้งก่อนแตะพื้น เพราะครีบยาวกว่าสกี (ครีบลงมาด้วยร่มชูชีพ)
ส่งนักบินตัวจริงขึ้นไปแบบนี้คุ้มไหม หรือจรวดไร้คนขับทำได้ดีกว่า? คอมเมนต์มาเลย 👇
ข้อมูล:
– NASA — X-15 Hypersonic Research Program
– Wikipedia — North American X-15
เครดิตภาพ (สาธารณสมบัติ):
– NASA Armstrong Flight Research Center — X-15 Documentary (NDTV001077) ผ่าน NASA Image and Video Library
– NASA — ภาพถ่าย X-15 (GPN-2000-000109, GPN-2000-000141, E-4942, GPN-2000-000400, E62-7893) ผ่าน Wikimedia Commons
– Universal-International Newsreel — “X-15 Aloft” (1959) ผ่าน Wikimedia Commons
การใช้ภาพของ NASA ไม่ได้หมายความว่า NASA รับรองช่องนี้
เสียงพากย์และดนตรี: ElevenLabs
#เครื่องบิน #X15 #NASA #อวกาศ #วิศวกรรม #shorts
source